خبر رفتن درباره الی به اسکار، می شود مایه ی خیالبافی ام.

آرزو بر جوانان عیب نیست

فکر کن چند ماه دیگر وقتی که در هالیوود غوغایی به پاست، آنجلینا جولی و برد پیت و کیت وینسلت و ... لباس های رنگارنگ بر تن کرده اند و با افتخار بر فرش قرمز قدم می گذارند،

وقتی که کاندیداهای فیلم های خارجی اعلام می شود و بر فرض محال، درباره الی هم جزو آن هاست،

وقتی که همه ی نفس ها در سینه حبس است

ناگهان اعلام کنند که

And the Oscar goes to

بیپ، بیپ، بیپ

Darbare Eli from Iran

فکر کن این را که می شنوم

حسی از شوق و افتخار می دود توی رگ هایم که سرم را بالا بگیرم و بگویم: من ایرانی هستم. نیشخند بزنم به تمام آن هایی که امروز به من ایرانی به چشم یک تروریست، اختلالگر، نفهم، بی کلاس، یا چه می دانم، وحشی و بی فرهنگ و عقب افتاده نگاه می کنند. به من ایرانی به عنوان یک موجود عصبی که از تمدن هم محروم است می نگرند. افتخار کنم به این که اگر این جا نمی شود هنر اوج بگیرد و پرواز کند، اگر این جا نمی شود هنر بپرد و تو را هم به شور و وجد بیاورد، اگر این جا اخراجی های2 با آن فجاعتش، می شود پر فروش، ساسی مانکن می شود محبوب دل جوان ها، دنیای شیرین و چارچنگولی می شود مایه ی تحول گیشه، آن سر دنیا، درباره الی می شود برنده ی اسکار.

تاریخ ایران، بعدها، به من و شما، خواهد گفت، چگونه در عرض مدتی کوتاه، گوش ها آن قدر خوب نشنیدند تا دل ببندند به علیشمس ها و ساسی مانکن ها و حسین مخته ها و چشم ها آن قدر بی آداب شدند که ببینند اخراجی ها و چارچنگولی ها را.

می دانم ترانه و گلشیفته و اصغر فرهادی، چشمشان به این جا نخواهد افتاد، اما

از صمیم قلب آرزو می کنم، نامشان بیشتر از این بدرخشد.

وقتی بزرگ می شه هی می گه کاش تولدم نشه... .

با این که امروز متولد شدم، ولی هیچ احساس خاصی ندارم. بالاخره این هم یک روزیه مثل همه ی روزهای خدا دیگه.

به هرحال برای جلب توجه، به عرض می رسانیم که امروز تولد اینجانب است و هیچ اتفاق خاصی هم قرار نیست بیفته، مگر این که عکسش ثابت بشه... .

قربان شما

نو رسیده

همیشه فکر می کنم که وقتی مُردم، دوست دارم چه کسانی رو توی اون دنیا ببینم.

بالاخره هر چی باشه عالم ارواح این قابلیت رو داره که تو بتونی با این و اون نشست و برخاست کنی و حداقل چهارتا آدم جدید ببینی(حالا ما فرض رو بر این می زاریم)

اولین کسی رو که خیلی دوست دارم ببینم و همیشه هم دوستش داشتم-و نمی دونم چرا- ناپلئون بناپارت سوم هست. عجیب این آدم رو با همه ی کارهای بدش دوست دارم.

- دوم: حافظ. خداییش می خوام بدونم این قدر که توی شعرهاش لطیف و با محبته، توی واقعیت هم همین طور بوده.

- سوم: قرة العین، شاعر دوره ی قاجار که زن شجاعی بود و کشف حجاب کرد.(دمش گرم)

- چهارم: صادق هدایت که نمی دونم همین اسطوره ای هست که ازش ساختند یا یک آدم منگول بوده مثل همه ی ما.

- پنجم: سعدی که یک سوال فنی مهندسی ازش دارم: واقعا روت شد این همه شعر عشقولانه واسه ی پسر بچه ها بگی؟ واقعا چه طور روت شد؟ 

ولی از ظواهر امر بر می آد که اهل دل بودند ماشاالله... .

ششم: سه نفر که القابشون رو نمی تونم بگم چون فیل تر می شم، اسم های حقیقیشون هم... . مال همون دوره ی قاجار هستند.

کلا بدم نمی آد همه ی شاعر ها و نویسنده های قدیمی رو ببینم، مثل فروغ یا مولانا، زرین کوب که واقعا نوشته اش محشرند. بدم هم نمی آد مخترع ها رو ببینم مثل ادیسون یا کاشف ها مثل کریستف کلمب یا گالیله.

ولی اصلا دوست ندارم آقا محمد خان قاجار رو ببینم

کم کم آهنگ می ساخت و با کلی ذوق و شوق می آمد و برایم آهنگ های عجیب و غریبش را می زد، تا این که بالاخره از کلاس ارف، فارغ التحصیل شد و مدرک دکترایش را گرفت.

خاطرات من و صاد بسیار زیاد است و البته در این چند خط نمی گنجد. چند تا را که یادم می آید می نویسم:

یک روز1:

- صاد جان! مامانت کتاب «قصه های خوب برای بچه های خوب» رو برات خونده؟

- نه

- من دارمش. یادت باشه بدم ببری، بدی مامانت برات بخونه.

- نه! نمی خواد! من که بچه ی خوبی نیستم. این کتاب برای بچه های خوب نوشته شده

یک روز2:

- ایتچه! ایتچه!

- باران جون! چرا این قدر عطسه می کنی؟ مریضی؟

- نه! من صبح ها حساسیت دارم. همه اش آب بینیم می آد و عطسه می کنم.

- خب مجبور نیستی کلاس من رو بندازی صبح ها. راحت بگیر بخواب. کلاس من رو هم تعطیل کن که من مجبور نشم صبح زود بیدار شم بیام.

یک روز 3:

- من دستشویی دارم.

- خب خودت مگه نمی تونی بری؟

- نه! من رو ببر.

- صاد جون! آخه من که بچه نداشتم تا حالا. چه طوری تو رو ببرم دستشویی؟

- خب همون طوری که خودت می ری دستشویی، حالا من رو هم همون طور ببر دستشویی.

یک روز4:

- صاد جون! چه قدر دستت رو پشه خورده.

- این که چیزی نیست. تازه این جام رو هم خورده... .(فکر بد نکنید. بلوزش رو زد بالا. روی شکمش بود... .)

یک روز5:

باران جون! من موبایل دارم. بابام برام خریده.

من هم که طبق معمول، دچار شوریدگی شدم و داشتم در ذهنم پرت و پلا می گفتم که چرا این مایه دارها برای بچه های این قدری موبایل می خرند و چه معنی دارد. تا این که صاد موبایلش را از جیب در آورد:

من که دلم را گرفته بودم و می خندیدم.

صاد: بزار یه زنگ بهت بزنم.

باران: بله؟ بفرمایید؟

- الو! من صاد. خب دیگه خدافظ

- صاد جان! این چه زنگ زدنی بود. دو ثانیه هم که نشد.

- آخه پول موبایلم زیاد می شه... .

به هر حال بچه ها دنیای واقعا عجیبی دارند و هر کدامشان، مثل ما با هزار فکر و دغدغه روزگار را سر می کنند. تنها تفاوتشان این است که سایزشان نسبت به ما کوچک تر است.

صاد این روزها خیلی خوشحال است. مرتب ذوق دارد که می خواهد برود مدرسه(بیچاره اگر می دانست چه بلایی دارد می آید سرش) و از طرفی نی نی جان هم به زودی به دنیا خواهد آمد.

صاد اصرار دارد که نامش پریسا باشد و من نمی دانم از کجا این اسم به مغزش خطور کرده که مدام تکرارش می کند.

گاهی فکر می کنم، کودکی با تمام سادگی  و آسایشش، پر از دغدغه است.

حاضری دوباره کودک باشی؟

بالاخره همه یک روزی می آیند، یک روزی هم می روند... .

از آن جا که قورباغه ی زندگی ام همیشه ابوعطا می خواند، آب سربالا رفت و برعکس همه که اول می آیند و بعد می روند، ما هم یک روزی رفتیم و حال بازگشتیم... .

توی این مدت خیلی اتفاق قابل عرضی نیفتاد جز این که

دور از جان شما، تبدیل به یک انسان ماشینی شدم.

توی این مدت:

* فکر کردم که چه طور یک کمکی تغییرات بدهم در این وبلاگم تا از آن حال و هوای قدیمی به در آید.

* شونصد عدد کتاب خواندم و به قول کاف ها، همیشه سرم توی کتاب هایم است. بالاخره توی این دنیا همه خصوصیت های بدشان را یدک می کشند، ما نیز هم.

* سفرهای کوچک کوچک یک روزه داشته ام.

* چند عروسی و مهمونی جینگیل مستون

* وبلاگ گردی کرده ام در حد وحشتناک که می توانم از حفظ بگویم فلانی و بی ساری دیشب در چای مادر شوهر چه ریخته اند و آن یکی بچه اش کجایش درد می کرد و این یکی یاد عشق قدیم کرده بود و قس علی ذلک... .

در نتیجه کم کم پیوندها زیاد خواهند شد.

از آن جایی که این قلم رو به خشکی می رفت، تصمیم گرفتم دوباره بنویسم تا شاید از سرم نپرد که روزی روزگاری ما هم نویسنده ای بوده ایم.

و

مهمتر از همه

دلم به شدت تنگ شده است برای آنانی که به هر دلیل نیستند.